Flora en fauna
- Schubbige fopzwam
- Paarvorming Wilde eend

Natuurnieuws
- Prijs voor natuurbescherming

- Vleermuizenstand verviervoudigd

Natuur Uit en Thuis
- UIT: witte herfst

- THUIS: uitkijkpunt


Natuur kort
- Bosrandprojecten

- Bruine kiekendief
- Dwaalfilm
- Voorlichting over natuurbescherming

Website van de maand
- Nationalgeographic.nl (microscoop-opnames)

Natuur Plus
- Visarend


Excursies
- Winterwandeling op landgoed Duivenvoorde

Bomenweetjes
-
Nieuwe bossen
- Wilgen en populieren
- Met uitsterven bedreigd

Uit-tips
-
Expositie Etsen
- A Tribute to Flowers
- Koele Wateren

- De Heks van Almen

 
NB. De links in onderstaande tekst zijn vet gedrukt en hebben een groene kleur.
 

 
       
   
   


Schubbige fopzwam

Nog één keer een (bijzondere) zwam, voordat we de winter induiken. Aanleiding is m’n vondst van de afwijkende Schubbige fopzwam op het Drouwenerzand (Dr.) met teratologie, een morfologische afwijking die officieel 'inversie' heet (het ‘kroontje’ op de hoed). Dit wordt ook wel "kindje op moeders schoot" genoemd.

Wil je meer bijzondere afwijkingen zien in de paddenstoelenwereld, klik dan hier eens op en kies het trefwoord 'teratologie'. Op deze pagina staat ook een link naar veel foto's van Nederlands materiaal.

De Schubbige fopzwam heeft een oranjebruine tot donker okergele hoed die helemaal bedekt is met vezelige schubjes. Hij is te vinden onder berken, eiken en dennen in loofbossen of gemengde bossen op voedselarme, droge zandgrond. Afhankelijk van leeftijd en weersomstandigheden is de zwam eerst vaak feloranje en verkleurt daarna naar rozebruin of grauwgrijs. Het is een vrij kleine paddenstoel met een hoeddiameter van 1 tot 7 cm. De wat kronkelinge bruin of roodbruine steel is in vergelijking met de hoed lang en altijd veel donkerder dan de hoed. Omdat de paddenstoel met de dodelijk giftige mosklokjes en gordijnzwammen verwisseld kan worden, is het niet verstandig om schubbige fopzwammen voor de maaltijd te verzamelen. Laccaria laccata staat niet voor niets algemeen bekend als ‘de bedrieger’!


Paarvorming Wilde eend

De wilde eend is in Nederland talrijk en vooral te vinden in waterrijke gebieden met voldoende dekking. Veel eenden verlaten tegen de avond of ochtend het water en vliegen voor hun maaltijd naar het boerenland. Op het land foerageren ze vooral ‘s nachts (avondtrek) en ‘s ochtends vroeg (ochtendtrek).

Voedselvluchten vinden plaats over afstanden van tien kilometer en meer. Na het foerageren keren ze huiswaarts en gaan slapen. ‘s Middags nemen ze een uitgebreid bad en wordt er druk gepoetst. Boven hun staart hebben ze een vetklier; daarmee smeren ze dagelijks hun verenpak in om het waterdicht te houden. Mannetje (woerd) en vrouwtje (eend) zijn verschillend van kleur. Het vrouwtje valt met haar onopvallend bruine kleur nauwelijks op (handig tijdens het broeden). Wel heeft ze net als de woerd een mooie blauwe spiegel. De woerd draagt in het voortplantingsseizoen een prachtkleed. De groene kleur van de nek wordt veroorzaakt door lichtbreking via de bijzondere veerstructuur. Tweemaal per jaar zijn de wilde eenden in de rui. De slagpennen worden echter slechts éénmaal per jaar -allemaal tegelijk- in de nazomer verwisseld. De vogels kunnen dan korte tijd niet vliegen en houden zich schuil in rustige, waterrijke gebieden met veel begroeiing. Hierna draagt de woerd het eclipskleed en lijkt hij tot de herfst op het vrouwtje.

In oktober/november vindt de paarvorming plaats, en vormen mannetje en vrouwtje koppels. Het vrouwtje kiest als regel elk jaar een nieuwe partner, ze zoekt hem uit op uiterlijk, maar ook op buitenissig gedrag. Ze ziet ook graag dat haar vaste partner zich als haar beschermheer opwerpt. Herparing met de oude partner komt ook voor. In deze periode volgt het mannetje het wijfje. Een vrouwtje toont door haar gedrag al aan wie haar eigenlijke vaste partner is. Zij houdt haar kopje dan eigenaardig laag en in de richting wijzend van de woerd die 'van haar is'. Ook aan het zwemgedrag is te zien wie een vast koppel vormt.



terug naar boven >>

   
       
   
   


Prijs voor natuurbescherming


Sonne Copijn heeft de Heimans en Thijsse Prijs ontvangen. De prijs bestaat inmiddels meer dan 60 jaar en wordt uitgereikt door de Heimans en Thijsse Stichting als erkenning voor het werk van personen of organisaties die een buitengewone bijdrage hebben geleverd aan de bescherming van de natuur.

 
Sonne Copijn heeft zich haar hele leven -als imker, maar vooral ook als natuuractiviste- ingezet voor wilde bijen, hommels, zweefvliegen en andere wilde bestuivers. Zij doet dat op een heel bijzondere manier. Zij geeft theatervoorstellingen, cursussen en performances en heeft zo in belangrijke mate bijgedragen aan een breed besef van het grote belang van wilde bestuivers, maar ook aan de liefde voor de natuur bij een breed publiek.

Door haar onconventionele benadering heeft zij inmiddels veel gemeentes en waterschappen zover weten te krijgen dat zij een bij-vriendelijk beleid voeren door het openbaar groen zo te beheren dat oases van wilde bloemen ontstaan die voor veel bestuivers aantrekkelijk zijn.

Met de organisatie Bee Foundation die zij heeft opgericht, werkt ze samen met terreineigenaren aan de aanleg van Bijenoases met wilde bloemen. Het doel is om de komende 10 jaar 10.000 hectare van deze bijenoases aan te leggen. Op deze manier zal een Ecologische Bij-structuur door heel Nederland ontstaan. Met haar Bijenacademie leert ze gemeentes, waterschappen en bedrijven en kinderen op scholen hoe ze deze Bijenoases tot ontwikkeling kunnen brengen.

Bron: Heimans en Thijsse Stichting

terug naar boven >>

 


Nederlandse vleermuizenstand verviervoudigd

Lange tijd zijn vleermuizen in aantal achteruitgegaan, maar na 1986 neemt een aantal soorten in Nederland weer toe (waarnemingen verzameld door de Zoogdierenvereniging). Gekeken naar het aantal waargenomen vleermuizen is er over de afgelopen ruim 30 jaar sprake van een verviervoudiging.

Halverwege de vorige eeuw zijn veel vleermuissoorten achteruitgegaan en drie soorten zijn verdwenen uit Nederland. Oorzaken zijn onder meer verstoring en verdwijning van verblijfplaatsen, het gebruik houtverduurzamingsmiddelen op kerkzolders (tegenwoordig verboden) en van bestrijdingsmiddelen in de landbouw. Ook de vermindering van het aantal houtwallen en andere veranderingen in het agrarische landschap worden vaak als oorzaken gezien van de achteruitgang. Momenteel wordt van acht soorten de populatieontwikkeling gevolgd. Drie van deze soorten, ingekorven vleermuis, vale vleermuis en grijze grootoorvleermuis staan op de Rode Lijst van bedreigde zoogdieren. Er zijn veel maatregelen genomen om vleermuizen te beschermen, waaronder het opknappen en beschermen van winterverblijven. Alle onderzochte soorten geven een toename in aantallen te zien sinds 1986.

De sterkste stijging doet zich voor bij de ingekorven vleermuis en de franjestaart. De laatste tien jaar is de groei bij deze soorten minder geworden. De baardvleermuizen zijn over de gehele meetperiode matig toegenomen, maar er is nu ook sprake van matige afname. De stijging in aantallen heeft ertoe geleid dat de gewone grootoorvleermuis en de franjestaart inmiddels niet meer op de officiële Rode Lijst staan. Ook elders in Europa nemen vleermuizen toe.

Bron: Compendium voor de Leefomgeving

   
       
   
   


Elke maand schrijf ik een stukje over iets wat ik in de afgelopen maand heb gezien tijdens een van mijn wandelingen.
UIT: ergens in het land.
THUIS: Maasland (ZH) en omstreken.

Tiny van der Meer


Natuur uit: witte herfst

Lijkt het maar zo of houden bomen de laatste jaren hun kleurige bladeren ècht langer vast in de herfst? Ik ben er blij mee, want als ik op 20 november een prachtige route loop in de buurt van Bergen op Zoom, zijn alle geniet-ingrediënten aanwezig.

Het heeft een beetje gevroren en de nevel hangt nog tussen de bomen. Als de zon stralen tovert tussen de boomstammen, ontstaat er een sprookjesachtige sfeer. In de verte laat een ree zich heel even zien... zo mooi! Op de heide ligt een laagje rijp. Een paar dappere paddenstoelen hebben de kou tot nu toe overleefd. De taaie, rubberachtig aanvoelende spekzwoerdzwammen, die er vaak echt uitzien als spek, kunnen lichte vorst goed verdragen. Ook plooivlieswaaiertjes met hun prachtige onderkant, schijnen redelijk tegen de vorst te kunnen.

Wat een kleurverschillen in deze route! Wit, goudgeel, warmbruin. Zo’n herfsttoetje smaakt naar meer, wie weet lukt het nog een keer. En laat de winter dan maar komen...


NATUUR thuis: uitkijkpunt

De zonuren in november zijn op één hand te tellen, dus als ze er zijn, benut ik ze graag. Ik loop langs de Trekvliet en geniet van de warme gloed van de laagstaande zon op het riet. De goudgele berken die hun blad nog niet hebben verloren weerspiegelen in het stille water. Een paar schuwe krakeende vliegen op.

Een roodborsttapuit klemt zijn teentjes om een lisdodde en op een boerenlandhek zit rustig om zich heel kijkend een mooie witte buizerd. Ter bescherming van de (jonge) weidevogels is door het Weidevogelpact Midden-Delfland besloten om een aantal bomen om te zagen langs het nieuwe weidevogelkerngebied.

De buizerd is nu zijn uitkijkpost kwijt, maar geen nood, het boerenhek bewijst -ter vervanging van een boom- goede diensten. Er zijn, de boeren niet meegerekend, meer dan 15 predatoren in Nederland actief die verantwoordelijk kunnen zijn voor de predatie van weidevogels, hun kuikens en eieren o.a. de hond, kat, vos, hermelijn, bunzing, reiger, meeuw, ooievaar en egel. Ze hebben daarbij helemaal geen hoge boom nodig. Even verderop zie ik een aantal mensen, die op het bruggetje langs de Trekvliet genieten van het uitzicht. Het zijn planologen en architecten uit China, die een werkbezoek aan Midden-Delfland brengen.

Ze zijn hier om te horen hoe een groene buffer tussen uitdijende steden wordt ingericht en beheerd. En natuurlijk geeft dat best wel een goed en zelfs een beetje trots gevoel. ‘Ons’ Midden-Delflandgebied als voorbeeld voor deze groep Chinezen.


terug naar boven >>

   
     
   
   



Bosrandprojecten

Landschapsbeheer Groningen ontvangt een subsidie van 100.000 euro voor het project B(l)oeiende bosranden. In het project wil Landschapsbeheer samen met bewoners aan de slag om 4 dorpsbossen om te vormen.

Doel is om de landschappelijke waarde te verbeteren, de biodiversiteit te stimuleren en de betrokkenheid van de bewoners bij hun dorpsbos te vergroten.

Bron: Provincie Groningen


Bruine kiekendief

Er wordt een subsidie van ± 22.000 euro verstrekt aan Stichting Landschapsbeheer Zeeland ten gunste van de Bruine kiekendief.

Deze roofvogel verplaatst zijn broedgebied steeds vaker naar akkers met bijvoorbeeld wintertarwe of luzerne. Als er geoogst wordt kan onbedoeld het nest met kuikens vernietigd worden.



Foto: roofvogelwerkgroep Zeeland

Om dit te voorkomen worden in samenwerking met de roofvogelwerkgroep Zeeland meer vrijwilligers opgeleid die de nesten kunnen opsporen, zodat ze de agrariërs kunnen informeren en de nesten beschermen.

Stichting Landschapsbeheer Zeeland werkt ook samen met Het Zeeuwse Landschap en ZLTO, waarbij het delen van kennis centraal staat. De kennis wordt geborgd in de vorm van een steunpunt bij Landschapsbeheer Zeeland.

Bron: Provincie Zeeland

terug naar boven >>

 



Dwaalfilm


Een inspirerende beeldvlucht langs Nederlands mooiste nieuwe natuurplekken. De vernieuwde Dwaalfilm laat je dwalen door 91 natuurgebieden in 327 minifilms met een aangenaam rustig, bijna poëtische karakter.

Filmer Monique Moors filmde samen met ARK op al die plekken waar nieuwe natuur ontstond. Vooral waar het landschap het meest veranderde. Uit al die kleine observaties is Dwaalfilm ontstaan.

Meer info: klik hier


Voorlichting over natuurbescherming

Utrechtse natuur- en recreatieorganisaties en de provincie Utrecht bundelen hun krachten om recreanten bewuster te maken over hun gebruik van de natuur. Er wordt voorlichting gegeven over en handhaving van de regels voor hondeneigenaren, ruiters, motorcrossers en mountainbikers.

De Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie en de Nederlandse Toer Fiets Unie hebben een buitencode (in overleg vastgesteld met terreinbeheerders). De voorlichting zal hierbij aansluiten. Het beter bekend maken van de gedragscode en de regels in natuurgebieden maken het mogelijk dat er gerecreëerd kan worden zonder de natuur en andere recreanten te verstoren. De voorlichting wordt gecombineerd met controle en handhaving.

Bron: Provincie Utrecht
   
 
   
   
   

www.nationalgeographic.nl

Een deel van de website Nationalgeographic.nl laat de de wondere wereld onder de microscoop zien.
Met deze miscroscoopopnamen tonen de winnaars van de 45e Nikon Small World fotowedstrijd de artisticiteit en wetenschap die aanwezig is in de onzichtbare wereld om ons heen.

Deze caleidoscopische opname van de Poolse fotograaf Marek Miś toont een zwangere Daphnia magna, een minuscule watervlo.


terug naar boven >>

   
       
   
   


Visarend - Pandion haliaetus

Na zijn wekenlange aanwezigheid in en boven de Vlietlanden van Midden-Delfland (ZH) en de aangrenzende Broekpolder, een nadere kennismaking met deze imposante vogel.

De visarend lijkt enigszins op de lichte buizerd, maar is veel groter en slanker. Hij is een stuk kleiner dan de zeearend, maar toch heel indrukwekkend.

De smalle enigszins geknikte vleugels zijn lang en contrastrijk licht-donker aan de onderzijde. Hij is chocoladebruin van boven maar voornamelijk wit van onderen, zodat de vogel in de vlucht grotendeels wit lijkt. Ook de kop is wit, alleen door het oog loopt een donkere streep. Hij heeft een bruine staart met donkerbruine dwarsbanden. Mannetje en vrouwtje hebben hetzelfde verenkleed, maar bij mannetjes ontbreekt soms de borstband. De snavel is zwart en heeft een vervaarlijke haakpunt, de klauwen zijn bezet met lange nagels, uitstekend gereedschap voor de visvangst. Zijn lichaamslengte is zo'n 55 tot 60 cm, de spanwijdte bedraagt 150 tot 170 cm en hij weegt 1,5 tot 2 kg. Het vrouwtje is iets groter en zwaarder.

De visarend vliegt met een trage vleugelslag en jaagt soms ook biddend. Zijn voedsel bestaat vrijwel alleen uit vis en hij wordt meestal vliegend boven open water gezien. De vis plukt hij met een stootduik uit het water. Op het laatste moment gooit hij zijn formidabele klauwen naar voren om in een oogwenk een vis uit het water te slaan. Bij de 'slag' verdwijnt hij soms helemaal onder water. Zijn klauwen zijn vlijmscherp en op de poten zitten kleine stekels, zodat hij zijn glibberige prooi goed kan vasthouden. De visarend is relatief sterk gezien zijn grootte, hij kan prooien pakken die bijna even zwaar zijn als hijzelf.

De buitgemaakte prooi vervoert hij razendsnel met de kop naar voren, naar een boom(tak), waar de hap wordt verschalkt.  De naam 'visarend' is enigszins misleidend. De vogel eet wel vooral vis, maar de soort is minder nauw verwant aan de echte arenden dan bijvoorbeeld de buizerd en de sperwer. Foto rechts: Hans Stoel

Lees hier verder

terug naar boven >>

   
     
   
   


Woensdag 4 december - Winterwandeling op landgoed Duivenvoorde

Het is bijna winter op het landgoed. We gaan samen met IVN Natuurgids Ria Hoogstraat kijken naar kerstbomen en ander wintergroen zoals hulst, maretak, taxus en klimop. Hoe komen zij de winter door zonder dat hun knoppen en bladeren bevriezen?    

Blijven alle naaldbomen in de winter groen? Waar komt het Kerstlied “O dennenboom” vandaan en klopt dat wel? De wandeling eindigt in de kerstbomentuin waar u uw eigen boom kunt uitgraven. Kinderen zijn van harte welkom, ze krijgen extra aandacht van de gids. Verzamelen om 14.00 uur op de parkeerplaats, tegenover de beheerderswoning Laan van Duivenvoorde 1, Voorschoten.
Toegang 1 euro, contant te betalen aan de gids of met PIN-pas bij de kaartjesautomaat voor de stenen brug. De wandeling duurt ongeveer anderhalf uur. Het park is verboden voor honden.

Info: tel. 070 - 3279349 of www.ivndenhaag.nl.


terug naar boven >>

   
     
   
   


Nieuwe bossen

Het Vlaamse Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek (INBO) adviseert om voor uitbreiding en compensatie van bossen, naast trager groeiende boomsoorten, snelgroeiende populieren en wilgen te gebruiken. Populieren groeien nog sneller dan wilgen, maar verdragen minder goed een natte bodem. Beide pioniers beschikken over eigenschappen om snel nieuwe bossen op voormalige landbouwgronden te ontwikkelen, die ook waardevolle natuur kunnen opleveren.

De ontwikkeling van bossen op open terrein is een traag proces: bomen zijn pas na vele tientallen jaren volwassen en de ontwikkeling van een bosbodem gaat nog trager. Ook de vestiging van typische soorten van bossen neemt decennia tot eeuwen in beslag.

Eeuwenoude bossen zijn daardoor nauwelijks vervangbaar. Maar bij het bebossen van open terrein, kunnen snelgroeiende pioniers zoals populieren en wilgen het proces van bosontwikkeling aanzienlijk versnellen. De ligging van het terrein is daarbij wel een belangrijke randvoorwaarde. De biodiversiteit van eeuwenoude bossen verbreidt zich erg traag en over beperkte afstand. Nieuw aangeplante bossen die in verbinding staan met eeuwenoude bossen, hebben daarom de beste kansen om te ontwikkelen tot waardevolle natuur.



Wilgen en populieren

De belangrijkste troef van wilgen en populieren is hun groeikracht. Zo bereiken aanplantingen van populieren, afhankelijk van de variëteit, al na 20 tot 30 jaar hun maximale groei. Op dat moment neemt het houtvolume jaarlijks met 15 tot 20 m3 per hectare toe. Ter vergelijking: eiken- en beukenbossen bereiken pas na 80 jaar hun maximale groei, die dan jaarlijks 9 tot 12 m3 per hectare bedraagt.

De snelle groei zorgt ervoor dat populieren en wilgen in de eerste decennia veel meer strooisel produceren, zodat de bodemontwikkeling ook sneller gaat. Vaak werd verondersteld dat het strooisel van populieren te veel stikstof en fosfor bevat, waardoor brandnetels zich fors kunnen ontwikkelen. Dit is niet het geval, maar bladstrooisel van populieren bevat wel meer calcium dan andere soorten. Hierdoor biedt het een goede buffer tegen verzuring. Een bijkomend voordeel is dat populieren en wilgen op ruime afstand van elkaar geplant worden, omdat ze veel licht nodig hebben. Hierdoor is het perfect mogelijk om trager groeiende boomsoorten die meer schaduw verdragen, zoals bijvoorbeeld eiken of beuken, tussen deze pioniers te planten.

Bron: Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek


Met uitsterven bedreigd

Meer dan de helft van de boomsoorten in Europa worden met uitsterven bedreigd. Dat blijkt uit het eerste rapport met een ‘rode lijst’ van boomsoorten in Europa van het International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN).

De IUCN heeft 454 Europese boomsoorten onderzocht. Van de bomen die inheems zijn in de Europese Unie wordt regionaal 42% met uitsterven bedreigd. Van de boomsoorten die alleen in Europa voorkomen, is 58% bedreigd en is 15% bijna uitgestorven. Van 57 soorten ontbraken voldoende gegevens om een uitspraak te kunnen doen over hun status.

Links: Betula pubescens (zachte berk)

Belangrijkste oorzaken van de bedreiging zijn ontbossing en buitensporige houtkap, verstedelijking en wijzigingen van bodemgebruik, klimaatopwarming en vooral de introductie van invasieve exotische planten en schadelijke organismen. De Europese lijst van bedreigde boomsoorten is te vinden op de website van de IUCN. Bron: IUCN


terug naar boven >>

   
   
       
   
   


Expositie Etsen
t/m 28 februari 2020

Etsen is een grafische druktechniek waarbij de drukvorm wordt gemaakt door de afbeelding met een naald in een waslaag op een koperen plaat te krassen. Vervolgens wordt de plaat geëtst met zuur. Het drukbeeld wat op de plaat is gevormd wordt vervolgens afgedrukt. Philip Wiesman genoot zijn opleiding op de Academie Artibus in Utrecht zo’n 45 jaar geleden. Hierna is hij vrijwel direct begonnen met het maken van etsen. Voor zijn inspiratie richtte hij zich vooral op zijn woonomgeving, aan de rand van de Heuvelrug. Dit ziet men terug in zijn prachtige, zéér gedetailleerde etsen.

Gedurende de jaren zestig en zeventig was de etskunst in Nederland zeer populair. Na deze bloeiperiode hielden veel kunstenaars het maken van grafiek voor gezien en gingen weer schilderen. Philip is echter etsen blijven maken. Nog steeds is de natuur zijn belangrijkste inspiratiebron. Maar soms brengt hij ook een stadsgezicht op de etsplaat.

Adres: Drukkerijmuseum Meppel, Kleine Oever 11, 7941 BK Meppel
Meer info: klik hier


A Tribute to Flowers, FOTOGRAFIE VAN RICHARD FISCHER , BEELDEN VAN JEAN JACQUES ARGUEYROLLES
t/m 5 januari 2020

Het werk van Duitse kunstenaar Richard Fischer is een ode aan de natuur. Zijn unieke portretten van bloemen maken hem de perfecte ambassadeur voor alles wat groeit en bloeit. Met zijn fotografie maakt hij ons bewust van de kwetsbaarheid van de natuur.

Fischer is een van de meest prominente botanische fotografen wereldwijd. Door zijn inzet voor het in beeld brengen van bedreigde soorten wordt hij ook wel de ‘Ambassador of Flowers’ genoemd.

Afbeelding rechts: Clematis Revival - Richard Fischer

Fischer heeft tentoonstellingen gehad over de hele wereld. Een van de hoogtepunten was zijn solotentoonstelling bij de Verenigde Naties in Genève. De tentoonstelling in het Flower Art Museum is een spectaculaire weergave met meer dan vijftig van zijn werken, die voor het eerst in Nederland te zien zijn.

De Franse beeldhouwer Jean Jacques Argueyrolles presenteert zijn werken in klei, ijzer en brons geïnspireerd op bloemenfoto's van Richard Fischer. Argueyrolles werkt voornamelijk in Frankrijk, Thailand en China. Zijn werk wordt duidelijk beïnvloed door de Aziatische cultuur.

Adres: Flower Art Museum, Kudelstaartseweg 1, 1431 GA Aalsmeer
Meer info: klik hier


Koele Wateren
t/m 16 februari 2020

De expositie is een oogstrelende selectie van veertig schilderijen uit de collectie van het Rijksmuseum. Vier eeuwen kunst met water in de hoofdrol als vriend én vijand.

Daarnaast wordt in de tentoonstelling een link gelegd met de toekomst. Wat gebeurt er als de zeespiegel 6 meter stijgt en hoe ziet Nederland er over 200 jaar uit.

Adres: Westfries museum, Roode Steen 1, 1621 CV Hoorn
Meer info: klik hier



De Heks van Almen: spannende verhalen uit de Achterhoek
t/m  29 maart 2020

Staring maakte in zijn gedicht De Hoofdige Boer melding van Aleid, de dienstmaagd van de pastoor, die in 1472 van hekserij werd beschuldigd en levend werd verbrand op het dorpsplein van Almen. Dit waargebeurde verhaal is de aanleiding om op zoek te gaan naar andere spannende verhalen uit de Achterhoek.

Adres: Museum STAAL, Dorpsstraat 39, 7218 AC Almen
Meer info: klik hier

terug naar boven >>

   
   
       
   
   


Reageren op NNN

Voor reacties op de inhoud van NatuurNetNieuws, uw waarnemingen, natuurnieuws en vragen over de natuur, mail naar: tiny@groen-natuurlijk.nl
Voor het wijzigen van uw e-mailadres (vermeld ook uw oude e-mailadres!) of afmelden voor de nieuwsbrief mail naar: info@groen-natuurlijk.nl

Voor het aanmelden als abonnee op NatuurNetNieuws kijk op: www.groen-natuurlijk.nl/natuurnetnieuws.html
U kunt NatuurNetNieuws doorsturen aan belangstellenden. Ook overnemen van informatie is toegestaan, mits u duidelijk vermeldt: Bron: NatuurNetNieuws, uitgave van platform GROEN!natuurlijk:
www.groen-natuurlijk.nl

Behalve voor u is er ook een nieuwsbrief (NatuurNetNieuwsJunior) voor uw (klein)kinderen in de basisschoolleeftijd met een verhaaltje, veel informatie over dieren en/of planten (handig voor een spreekbeurt) en uittips voor kinderen.


Net zoals u gratis abonnee bent van NatuurNetNieuws, kunt u of kunnen zij zich ook gratis abonneren op NatuurNetNieuws Junior. U hoeft alleen maar een mailtje te sturen naar: info@groen-natuurlijk.nl

Natuur Net Nieuws Junior komt zes keer per jaar uit!

terug naar boven >>


   
   

Volg ons ook op Facebook

O
nze Nieuwsbrief verwijst soms naar websites van derden. We hebben geen controle over de aard, de volledigheid noch de juistheid van de informatie op deze websites en zijn daarom niet aansprakelijk voor de inhoud van deze sites.